Postacie są podobne do tych tworzonych przez Swifta w tym sensie, że żadne z ich działań nie jest godne polecenia. Arbuthnot czuje jednak do swych postaci wyraźną sympatię i unika wrogiego dystansu do nich, zupełnie inaczej niż Swift.
W 1713 roku Arbuthnot został członkiem Scriblerus Club, do którego należeli też Henry St. John – wicehr. Bolingbroke, Alexander Pope, Jonathan Swift i John Gay, klub satyryków walczył z nudną i pedantyczną literaturą i jej twórcami. Pedantyzm symbolizował Mr. Scriblerus – wymyślona osoba superpedanta – pisarza bez wyobraźni, dzielącego włos na czworo.
Klub istniał tylko rok. Członkowie spotkali się ostatni raz w listopadzie 1714 roku. Wraz z sukcesją Jerzego I nastały dla torysowskich intelektualistów ciężkie czasy. Arbuthnot stracił wszystkie swoje królewskie fawory i stanowiska z wyjątkiem praktyki medycznej.
Życie w Anglii Hanowerczyków W 1717 roku Arbuthnot pomagał Pope'owi i Gayowi w wystawianiu sztuk scenicznych. Był też jednym z założycieli Royal Academy of Music i zaprzyjaźnił się z Georgiem Friedrichem Händlem. Był menadżerem jego przedstawień operowych od 1719 do 1729 roku.