Książę Radziwiłł był synem księcia Janusza Franciszka Radziwiłła (1880–1967) i Anny Jadwigi Marii Lubomirskiej (1882–1943). Miał dwóch braci Edmunda Ferdynanda i Ludwika Ferdynanda oraz siostrę Krystynę Marię.

Młodość W latach 1924–1933 uczył się w Państwowym Gimnazjum w Pszczynie i mieszkał w prywatnym internacie prowadzonym przez Wacława Iwanowskiego dla synów polskiej arystokracji. W 1937 roku, po napisaniu rozprawy o mniejszości ukraińskiej w Polsce, ukończył studia na wydziale nauk humanistycznych Uniwersytetu Katolickiego we Fryburgu w Szwajcarii. Następnie objął stanowisko zastępcy naczelnika województwa stanisławowskiego (istniejącego w II RP). Na przełomie sierpnia i września 1939 roku został zmobilizowany. W kampanii wrześniowej walczył w randze oficera kawalerii. Po jej klęsce Radziwiłł przedostał się przez Węgry i Jugosławię do Paryża gdzie urzędował już Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Książę został wysłany przez rząd Władysława Sikorskiego do genewskiej siedziby Międzynarodowego Czerwonego Krzyża jako przedstawiciel Polskiego Czerwonego Krzyża. Korzystając z faktu, że w Genewie znajdowała się również siedziba Ligi Narodów, książę został przy niej chargé d’affaires polskiego rządu. Funkcje te pełnił do zakończenia wojny. W roku 1940 w Genewie książę ożenił się po raz pierwszy.