W czasie niekiedy burzliwych obrad delegaci podzielili się na dwie ostro zarysowane grupy. Pierwsza z nich - The Responsible Government League, której liderem został Peter Cashin, optowała za powrotem wyspy do statusu dominium. Druga grupa - The Confederate Association, której liderem był Joseph Smallwood, optowała za unią z Kanadą, czyli przystąpieniem do Konfederacji. Z czasem z partii zwolenników niezależności politycznej odłączyła się grupa, której przewodził Chasley Crosbie. Nosiła ona nazwę Economic Union Party – Partia Unii Ekonomicznej. Podobnie jak RGL, optowała ona za niezależnością, lecz postulowała zbliżenie (unię gospodarczą) ze Stanami Zjednoczonymi.
W początku roku 1947 Konwencja uzyskała od władz brytyjskich mandat na reprezentowanie Nowej Fundlandii na arenie międzynarodowej. Konwencja wysłała dwie delegacje, najpierw do Londynu, a potem do Ottawy, w celu wybadania intencji Wielkiej Brytanii i Kanady oraz podjęcia wstępnych negocjacji. Wyniki obu podróży przedstawiono na posiedzeniu Konwencji, które odbyło się w październiku 1947.