awansu społecznego, o jedynie podstawowym wykształceniu, I oficer, odpowiedzialny za załadunek, również niedawno awansowany, przed zatrudnieniem na „Nysie” został zmustrowany z innego statku na żądanie jego kapitana, który negatywnie ocenił umiejętności zawodowe oficera). Ostatecznie odwołania nie zostały wniesione, gdyż uzasadnienie orzeczenia było sporządzane przez prawie rok, a w tym czasie Służba Bezpieczeństwa naciskała na rodziny marynarzy, aby zrezygnowały z odwoływania się, gdyż okoliczności zatonięcia „Nysy” kompromitowały komunistyczny system zatrudniania marynarzy i kierowania przedsiębiorstwem żeglugowym. Okazało się to skuteczne i ostatecznie żadna z rodzin zmarłych nie odwołała się od orzeczenia.
Po wielu latach ujawniono znaleziony rzekomo w butelce list napisany przez jednego z marynarzy podczas zatonięcia „Nysy”. Wznowiono postępowanie przed Izbą Morską i w wyniku badań próbek pisma wszystkich członków załogi statku, które zachowały się w dokumentach armatora, ustalono, że list był sfałszowany.
Przypisy
Bibliografia Mąka H., Kapitan schodzi ostatni, Warszawa 1979. Reszka J., Cześć, giniemy, PAP, Warszawa 2001.
Linki zewnętrzne Artykuł nt. listu członka załogi tonącego statku MS Nysa
Kategoria:Statki Polskiej Żeglugi Morskiej Kategoria:Katastrofy w Norwegii Kategoria:Katastrofy w 1965 Kategoria:Statki zbudowane w Stoczni Gdańskiej Kategoria:Statki z XX wieku