W Europie zaraza ziemniaka pojawiła się w 1845 w Belgii, skąd rozpowszechniła się na inne rejony. Wcześniej nie była znana, ale jej początków doszukuje się w Meksyku. Inne badania przemawiają za miejscem wyewoluowania patogenu w Andach. Epidemia zarazy ziemniaka w Irlandii w latach czterdziestych XIX wieku była przyczyną wielkiego głodu. Efektem epidemii była śmierć głodowa lub emigracja ponad 2 milionów Irlandczyków. Także w innych krajach Europy, znacząco ograniczała zbiory pod koniec XIX wieku. Sposoby jej zwalczania opracowano dopiero później.
Zaraza ziemniaczana niszczy części nadziemne roślin oraz bulwy, zarówno w czasie wegetacji, jak i po zbiorze. Poraża początkowo stolony, które gniją, następnie przenosi się na bulwy, wywołując ich psucie się i spadek plonów także w fazie przechowywania. Patogen wytwarza jednokomórkowe zarodniki, przenoszone przez wiatr na inne rośliny.
Phytophthora infestans poraża także pomidora, wywołując u niego zarazę ziemniaka na pomidorze.