Dużą rolę w jego rządach odgrywała żona, księżna Maria Karolina. To ona była osobą dominującą, zajmowała się między innymi planowaniem małżeństwa swojego jedynego wnuka Alberta z kuzynką królowej Wiktorii, a potem z Marią Wiktorią Hamilton. Honoriusz nie pozostawił mu państwa w najlepszej formie. Florestanowi doskwierało między innymi to, że nie mógł liczyć na swoich doradców, często nie potrafiących podejmować właściwych decyzji. Tylko dzięki księżnej Marii Karolinie ciągle istniał w państwie rząd, którego głos miał znaczenie. Książę znacznie ulepszył system edukacyjny w Monako, otwierał coraz więcej szkół wyższych stopni. Budował domy dla ubogich.
Monako zbliżało się jednak do największego kryzysu w swojej historii od czasów Wielkiej Rewolucji Francuskiej. W 1848 roku liberalny chaos ogarnął całą Europę. Z powodu braku innego sensownego rozwiązania, Florestan zgodził się poprosić o pomoc Królestwo Sardynii i oddać się pod jego protektorat. Sytuacja spowodowała znaczne pogorszenie wizerunku Grimaldich na świecie. W tym samym roku dwa miasta, znajdujące się na terytorium Monako (Mentona i Roquebrune) uformowały Gwardię Narodową i ogłosiły się miastami należącymi do Królestwa Sardynii pod władzą króla Karola Alberta. W efekcie ogłosiły się miastami niezależnymi, nie pozostającymi pod niczyją władzą.