Uroczyste podwieszenie łańcucha zaplanowano latem 1848 roku. Łańcuch spoczywał wtedy na pływającym rusztowaniu, skąd całą operację mogło podziwiać też kilku zaproszonych gości, w tym István Széchenyi. Podczas wciągania łańcucha zerwała się lina na wielokrążku. Spadające tony metalu uderzyły w rusztowania z gośćmi, którzy wpadli do wody. Hrabia Széchenyi jako dobry pływak wyszedł z wypadku cało. Nigdy jednak nie przeszedł się po tym moście, ponieważ w dniu otwarcia leczył się już w zakładzie neurologicznym w Döbling.
W trakcie powstania w 1848 austriacki generał Heinrich Hentzi chciał wysadzić niedokończony most. Wówczas A. Clark otworzył śluzy między Dunajem a komorami łańcuchowymi oraz nakazał zniszczyć pompy. Komory zostały w ten sposób zalane wodą, przez co nie można było umieścić w nich ładunków wybuchowych. Wówczas Hentzi kazał ustawić beczki z prochem na powierzchni mostu. 21 maja wysadzono ładunek, lecz szkody nie były duże i most został uratowany.
Pod koniec II wojny światowej most został wysadzony przez wycofujące się jednostki Wehrmachtu. Pierwszym z większych przedsięwzięć w Budapeszcie po jej zakończeniu stała się jego odbudowa. Do użytku oddano go 20 listopada 1949 – dokładnie w setną rocznicę powstania tego mostu.