Po 4. Światowym Kongresie Kominternu, w którym polityka ingerencji w wewnętrzne sprawy partii została zwiększona, Tranmæl postanowił opuścić Komintern. Udało mu się uzyskać większość w Centralnej Komisji w sprawie wycofania partii z członkostwa w Kominternie. Na nadzwyczajnej konferencji partyjnej w listopadzie 1923 przegłosowano wycofanie Norweskiej Partii Pracy z Kominternu. W reakcji, Scheflo i lewe skrzydło partii utworzyło Norweską Partie Komunistyczną. Organizacyjnie Norweska Partia Komunistyczna była reprezentacją Norwegii w Kominternie.
13 posłów Partii Pracy wstąpiło do partii komunistycznej. wybrany został na przewodniczącego, został zastępcą przewodniczącego a sekretarzem generalnym. Partia zdołała zdobyć 6,1 procent głosów w wyborach parlamentarnych 1924, poparcie dla ugrupowania spadło do 4 procent w 1927 roku a w 1930 roku do 1,7 procent głosów.