Karierę sportową jako hokeista na trawie rozpoczynał w 1945 roku. Zawodnik Klubu Sportowego Stella, SPÓJNIA oraz Sparta Gniezno. Od 1945 roku 11. krotnie zdobywał tytuł drużynowego mistrza Polski.

Nazywany był również „Dziadkiem” na boisku, był obrońcą, bardzo walecznym i niezwykle ambitnym zawodnikiem, wspaniałym kolegą. Był podporą polskiej drużyny, która na XV Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku zdobyła bardzo wysokie 6. miejsce. Za Polską wówczas uplasowały się takie zespoły jak Austria, Szwajcaria, Francja, Belgia, Włochy oraz Finlandia.

W barwach narodowych w latach 1952–1956 Bronisław rozegrał 12 spotkań i zdobył 1 bramkę.

W 1956 roku otrzymuje tytuł „Mistrza Sportu”, a w 1973 roku tytuł „Zasłużonego Mistrza Sportu”.

W 1969 roku zostaje Laureatem „Plebiscytu Na Najlepszych Sportowców Miasta Gniezna w 25 leciu” Zorganizowanym przez Redakcję „Przemiany” i Miejski Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki w Gnieźnie i zajmuje XIII miejsce.

Żonaty, żona Irena z domu Narożna, córka Powstańca Wielkopolskiego porucznika Ignacego Narożnego, trójka dzieci (Urszula, Zbigniew, Grzegorz).

Aktywny uczestnik spotkań w gnieźnieńskim Klubie Olimpijczyka i zawodów na stadionie imienia Alfonsa Flinika.