Pojmanych bolszewików natychmiast po przesłuchaniu rozstrzeliwano, przeprowadzano masowe egzekucje, prześladowano Żydów, których uważano za komunistów, a także miejscową ludność, która była w większości pochodzenia niekozackiego. Ataman P. N. Krasnow opierał się całkowicie na Niemcach, pisząc listy do cesarza Wilhelma II, w których gratulował mu zwycięstw, zapewniał o niewzruszonej lojalności Kozaków oraz prosił o dostawy sprzętu wojennego i żywności. Taka polityka doprowadziła do stopniowego zmniejszania się poparcia tradycyjnie antyniemieckiej ludności kozackiej. Po wybuchu rewolucji w Niemczech i wycofaniu wojsk niemieckich znad Donu, armia kozacka zmuszona została do walki z Czerwonymi na 2 fronty. Współdziałanie z wojskami rosyjskimi gen. Antona I. Denikina było słabe. Generał A. I. Denikin odrzucił sugestie gen. P. N. Krasnowa, aby uderzyć wspólnie na Carycyn i poprzez gubernię saratowską w kierunku Moskwy. Uznał, że w pierwszej kolejności należy oczyścić z bolszewików południe Rosji, stworzyć tam solidną bazę do dalszych działań i dopiero wówczas uderzyć na stolicę. Generał P. N. Krasnow dzięki pomocy niemieckiej w sierpniu dysponował już ok. 40 tys. żołnierzy.