Jego zwolennicy, nazwani Millerytami, oczekiwali powrotu Chrystusa i końca świata.
Jonathan Cummings, Charles F. Hudson, George Storrs Jonathan Cummings (1785-1867), uczeń Millera, który przełożył przewidywania Millera na rok 1854, również miał istotny wpływ na osoby, które dały początek Stowarzyszeniu Chrześcijan Adwentystów. Trzeci korzeń wiary chrześcijan adwentystów możemy zauważyć w rozkwicie nauki o warunkowej nieśmiertelności wśród kaznodziejów adwentystycznych takich, jak Charles F. Hudson (1795-1881) i George Storrs (1796-1879). Odrzucając to, co było ich zdaniem grecką filozofią (nieśmiertelność duszy), nauczali, że chociaż ludzie stworzeni zostali nieśmiertelnymi, to jednak nieśmiertelność tę utracili w konsekwencji upadku Adama. Zmarli, według nich, oczekują w nieświadomości zmartwychwstania, kiedy to pobożni otrzymają życie wieczne, a bezbożni zostaną ostatecznie zgładzeni. Te nauki oddzieliły Stowarzyszenie Chrześcijan Adwentystów od Kościoła Ewangelicznych Adwentystów. 1893 – Początki Uniwersytetu Aurora (w Aurora, w stanie Illinois) – powstanie Seminarium Medonta. 1900 – Przyjęcie przez kościół „Deklaracji Zasad” 1964 – Połączenie Wspólnoty Życia i Adwentu (zorganizowanej w 1863 r. przez Johna T.