„Po tym terminie zastąpiły ją pododdziały Grupy Szybkiej Kalinciak, które ostatnich polskich jeńców wzięły 19 września 1939 w rejonie Bukowsko, Wysoczany.”, [w:] „Przegląd Historyczno-Wojskowy” nr 3, 2004, s. 131. w składzie 3 Dywizji Górskiej oraz 1 DGPołudniowa zmotoryzowana kolumna pościgowa ppłk. Geigera – dowódcy saperów XVIII KA – (w sile około batalionu strzelców górskich, w tym 99 psp ppłk. Seitza, z dwoma działami), poruszała się na osi Dukla, Nowy Żmigród, Rymanów i osiągnęła 9 września 1939 Besko, Zarszyn (o 22.00) i Sanok, a 10 września, Olszanicę, Ustrzyki Dolne, Krościenko i Chyrów, oraz północna zmotoryzowana kolumna pościgowa mjr. Langa (przez Kobylany, Wietrzno, Krosno, Haczów, Jaćmierz, Sanok, Dobromil na Chyrów, w sile batalionu strzelców górskich na samochodach, obie kolumny w składzie oddziału pościgowego płk. Karla Wintergersta – dowódca 79 pag, z 1 DG generała Ludwiga Küblera, w składzie 14 Armii.. Jednostka słowacka została wycofana z Sanoka 1 października 1939 roku.