członek Komunistycznej Frakcji Poselskiej. Od września 1931 był I zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego Profinternu.

18 marca 1932 Sejm pozbawił go mandatu poselskiego z powodu działalności komunistycznej i wydał władzom sądowym. Zagrożony aresztowaniem wyemigrował i działał odtąd we władzach KPP w Kopenhadze i Berlinie. Uczestnik VI Zjazdu KPP w październiku 1932 pod Mohylewem i I Plenum KC, na którym został członkiem Biura Politycznego KC KPP. Od marca 1934 sekretarz Profinternu i kierownik jej sekcji polsko-nadbałtyckiej. W lipcu-sierpniu 1935 brał udział w VII Kongresie Kominternu. Na IV Plenum KC KPP w lutym 1936 został usunięty z BP i KC.

W czasie „wielkiej czystki” 23 lipca 1937 aresztowany przez NKWD w Moskwie. 20 września 1937 skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu o udział w terrorystycznej organizacji dywersyjnej, stracony tego samego dnia. Ciało skremowano w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo.

Zrehabilitowany 31 grudnia 1955 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.