Krzywa możliwości produkcyjnych pokazuje maksymalny możliwy poziom produkcji jednego towaru dla dowolnego poziomu produkcji drugiego, biorąc pod uwagę istniejący stan techniki. W ten sposób określa efektywność produkcyjną w kontekście tego zestawu produkcyjnego: punkt na krzywej wskazuje na efektywne wykorzystanie dostępnych danych wejściowych (takich jak punkty B, D i C na wykresie), punkt poniżej krzywej (taki jak A) oznacza nieefektywność, a punkt za krzywą (np. X) wskazuje na brak możliwości danej opcji.
Krzywe możliwości produkcyjnych są zwykle rysowane w postaci wybrzuszenia w górę („wklęsłe”, gdy za początek uznaje się układ współrzędnych), ale mogą być reprezentowane również jako wybrzuszenie w dół (do wewnątrz) lub liniowe (proste), w zależności od szeregu założeń.
Przesunięcie krzywej możliwości produkcyjnych ‘na zewnątrz’ wynika ze wzrostu dostępności nakładów, takich jak kapitał fizyczny lub siła robocza. Taką zmianę odzwierciedla na przykład wzrost ekonomiczny gospodarki, która już działa z pełną wydajnością, co oznacza, że z obu posiadanych zasobów, w określonym czasie, możliwe jest wytworzenie optymalnej produkcji bez konieczności poświęcania któregoś z towarów.