Johann Friedrich Knöbel (ur. 14 czerwca 1724 w Dreźnie, zm. 26 września 1792 tamże) – niemiecki architekt, przedstawiciel saskiego rokoka.

Życiorys Knöbel urodził się w 1724 r. Od 1739 r. kształcił się pod okiem Johanna Christopha Knöffela, a później także działającego w Dreźnie Francuza Zachariasa Longuelune. W 1750 r. objął stanowisko nadzorcze (Conducteur) w Drezdeńskim Urzędzie Budowlanym. W tym czasie poślubił Christianę Charlottę (zwaną Clarą).

W 1753 roku Knöbel udał się do Warszawy jako mistrz budowlany. Tam początkowo pomagał ówczesnemu dyrektorowi Saskiego Urzędu Budowlanego w Warszawie, Joachimowi Danielowi von Jauch. Po śmierci Jaucha w 1754 roku objął jego stanowisko (znane również jako „Oberbauamtskonduktor”) i pozostał na tym stanowisku do końca panowania Wettynów w Rzeczypospolitej. Głównym zleceniodawcą Johanna Friedricha Knöbela był Henryk Brühl, dla którego wykonał przebudowę pałacu Brühla na placu Saskim i pałacu na Młocinach. Jako dyrektor Saskiego Urzędu Budowlanego sfinalizował też m.in. budowę murowanego kościoła św. Wawrzyńca na Woli. Knöbel dalej rozwijał styl rokokowy Knöbela w Polsce, co było szczególnie widoczne w pracach nad ukończeniem Nowego Zamku w Grodnie (budowa kaplicy), a także w wielu szczegółach nieistniejącego już Pałacu Brühla w Warszawie (np.