Białko to występuje konstytutywnie na powierzchni monocytów, granulocytów oraz wielu limfocytów.
Pośredniczy w kontaktach komórkowych między limfocytami a komórkami śródbłonka w węzłach chłonnych. Bierze udział w rolowaniu limfocytów wzdłuż powierzchni komórek. Selektyna L występuje głównie na powierzchni żyłek z wysokim śródbłonkiem, charakterystycznych dla unaczynienia węzłów chłonnych, dlatego też pełni ważną rolę w rekrutacji limfocytów do tych narządów. Wykazano także jej istotną rolę w ściąganiu neutrofilów do ogniska zapalnego. Podczas zapalenia selektyna L współdziała z selektyną P, dlatego też brak jednej z nich nie wpływa znacząco na proces toczenia się. Brak zarówno selektyny P, jak i selektyny L powoduje jednak, że toczenie się nie zachodzi w ogóle.
Selektyna P (CD62P) Selektyna P (płytkowa), jako zawierająca aż 9 domen CR, jest największą z selektyn, o masie 140 kDa. W obrębie nomenklatury CD nosi nazwę CD62P, zaś inne, starsze nazwy to GMP-140 i PADGEM. Białko to występuje w ziarnistościach alfa płytek krwi oraz w ciałkach Weibela-Pallade'a komórek śródbłonka. Dzięki temu już w kilka sekund po stymulacji komórki dochodzi do pojawienia się CD62P na jej powierzchni, nie potrzeba bowiem więcej czasu na wyprodukowanie tego białka.