Termin „epifit” po raz pierwszy użyty został w 1815 przez Charlesa-François Brisseau de Mirbel w dziele Éléments de physiologie végétale et de botanique.
Warunki ekologiczne i adaptacje Możliwość zasiedlania innych roślin ułatwia epifitom dostęp do światła, ale ceną za to są specyficzne warunki siedliskowe, cechujące się trudną dostępnością, ograniczonymi zasobami związków mineralnych, związków azotu i wody.
Istnieją różne strategie zasiedlania podpory przez epifity. Wiele plechowców (glonów i porostów) rozwija się na powierzchni pędów przywierając do nich za pomocą śluzu lub wrastając w spękania kory. Drobne rozmiary diaspor roślin i grzybów zarodnikowych umożliwiają im zasiedlenie podpory za pomocą transportu powietrznego. Rośliny nasienne dostają się na podpory także za pomocą drobnych nasion (np. storczykowate), owoców opatrzonych aparatami lotnymi (np. marzanowate, trojeściowate) lub przenoszone są przez zwierzęta, zwłaszcza ptaki (np. obrazkowate, bromeliowate). By ułatwić rozwój na podporze i nie ulec spłukaniu, diaspory epifitów cechują się zwykle szybkim rozwojem korzeni, ewentualnie posiadają urządzenia czepne lub wydzielają lepki śluz.