Typologia epifitów thumb|Paprotka zwyczajna jako przygodny epifit W zależności od zasiedlanych mikrosiedlisk wyróżnia się: epifity korowe – przymocowujące się w spękaniach kory, epifity detrytusowe – wyrastające w miejscach gromadzenia się detrytusu, epifile – wyrastające na liściach.
W zależności od stopnia przywiązania do występowania na żywych podporach roślinnych wyróżnia się: epifity przygodne – rośliny z gatunków, które zwykle nie są epifitami, ale bywa, że wyrastają w miejscach nagromadzenia detrytusu na drzewach (np. paprotka zwyczajna, glistnik jaskółcze ziele), hemiepifity, półporośla – przechodzą część cyklu rozwojowego na podporze, część jako rośliny ukorzenione, hemiepifity pierwotne, semiepifity – rozpoczynają rozwój jako epifity, ale sięgają korzeniami podłoża i tworzą silne własne podpory z czasem usamodzielniając się, hemiepifity wtórne – wyrastają z podłoża, ale opierają się pędami na podporach, wypuszczają korzenie czepne i z czasem tracą kontakt z gruntem, holoepifity – epifity właściwe przechodzące cały cykl rozwojowy bez kontaktu z podłożem.