Wyświetlane obrazy były komentarzem do rozgrywanej na scenie akcji, na przykład fragmenty listu cara Mikołaja II do żony kontrastowały z okrucieństwem toczonych walk pokazywanych na innych ekranach i sceną flirtu cara z sanitariuszką podczas wydawania rozkazów dla armii.
Głośnym dziełem Piscatora była jego dramatyzacja Wojny i pokoju dokonana przy pomocy Neumanna i Prüfera. Zrealizowana w Berlinie Zachodnim, została wystawiona na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Paryżu 1956 r. W Polsce wystawił ją w 1957 r. Teatr Powszechny w Warszawie. Z dzieła Tołstoja Piscator wydobył współczesny antywojenny sens: wprowadził do akcji komentatora przemawiającego stylem nowoczesnego człowieka; ogromne bogactwo akcji i problematyki rozegrał równocześnie na paru planach: na „scenie rozmyślań” – gdzie każdy z głównych bohaterów ma stałe miejsce i monologuje, „scenie akcji” – gdzie toczą się kolejne epizody wątku powieściowego i „scenie losu” (Schicksals-Bühne) – na której dzięki niezwykłej pomysłowości rozwiązań rozgrywają się całe bitwy i występują wielkie