Wyróżnia się trzy klasy jednostek stratyfikacji archeologicznej: Warstwy materiału zdeponowane poziomo lub o przebiegu zbliżonym do horyzontalnego. (wokół muru, jamy). Na stanowisku archeologicznym takie warstwy mogą być pochodzenia naturalnego lub być wynikiem działalności ludzkiej. Jeśli warstwy są dziełem człowieka, wtedy mają zazwyczaj przebieg poziomy – z racji funkcji jakie pełniły (drogi, podłogi domów). Obiekty negatywowe, czyli przecinające warstwy (jamy, doły, fosy). Obiekty pozytywowe – konstrukcje znajdujące się na powierzchni gruntu. Występuje wokół nich akumulacja warstw (wały, mury). Warstwy powstałe w wyniku działalności ludzkiej (antropogeniczne) są charakterystyczne, ponieważ nie mają żadnych analogii z warstwami w geologii.
Badanie sekwencji układu warstw jest bardzo ważne dla archeologa. Przykładowo, zabytki odnalezione w jednej warstwie prawdopodobnie pochodzą z tego samego okresu. Zabytki znalezione w warstwach niższych zazwyczaj są starsze od tych znalezionych w warstwach wyższych. Badając sekwencje układu warstw, można prześledzić historię danego stanowiska i je wydatować.
Zobacz też stratygrafia jednostka stratygraficzna proces stratyfikacyjny macierz Harrisa obiekt archeologiczny cięcie (archeologia)
Bibliografia
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii