uprawiała także krytykę literacką.
Literacko zadebiutowała w 1957 roku felietonem napisanym pod pseudonimem „Paweł” i opublikowanym w „Słowie Polskim”. Jej debiutancką powieścią była wydana w 1965 roku książka o maturzystach wrocławskich z roku 1950 Zawsze jakieś jutro, w której zawarła momenty wspomnieniowo-biograficzne.
Jej wydana w 1977 roku powieść pt. Nie ma sprawy w 1980 roku została zaadaptowana na film pt. Na własną prośbę w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich.
Od 1969 roku była członkiem, w latach 1973–1976 wiceprezesem wrocławskiego oddziału Związku Literatów Polskich, od 1989 roku należała do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Miała dwójkę dzieci: Agnieszkę Zabłocką-Kos i Piotra Zabłockiego.
Publikacje książkowe Zawsze jakieś jutro, powieść, 1965 Wolne obroty, powieść, 1968 Pusty wieczór: powieść w czterech opowiadaniach, 1973 Ni to, ni owo, opowiadanie, 1975 Obrazki z kalendarza, opowiadania, 1975 Bywa i zła pogoda, opowiadanie, 1976 Lekcja dzielenia, powieść, 1977 Nie ma sprawy, powieść, 1977, zaadaptowana na film pt. Na własną prośbę, reż.