Zabawa polega na strąceniu kijem zawieszonej u sufitu piniaty i zebraniu jak największej ilości rozsypanych słodyczy. Widowisko, mające postać improwizowanej śpiewogry, ma swoją dramaturgię, np. niektórych uczestników przepędza się kijem czy wyciąga na środek. Piniata stała się również typowym zwyczajem urodzinowym meksykańskich dzieci. Zdarza się też, że matki, chcąc zorganizować dziecku zabawę, przygotowują naprędce piniatę. Urodzinowa piniata zaczyna zdobywać popularność poza kręgiem kultury latynoskiej i coraz częściej pojawia się na przyjęciach urodzinowych w Europie i Ameryce Północnej.
La piñata (fragment) No quiero oro ni quiero plata. Lo que quiero es quebrar la piñata!! Andale!! niña sal del rincón. con la canasta de la colación. Andale!! Juana no te dilates. Con la canasta de los cacahuates! Dale, dale, dale!! no pierdas el tino mira la distancia que hay en tu camino. Naranja dulce, piña cubierta denles de palos a los de la puerta.Piniata Nie chcę ja srebra, nie chcę ja złota, Rozbić piniatę przyszła mi ochota!! Rusz się, no rusz się!! wyjdź dziewczę stąd. Z koszem słodyczy szybko opuść kąt. Rusz się, no rusz się!! Wyjdź Juana ma. Z koszem fistaszków spiesz do nas raz, dwa! Uderz, uderz, uderz!! A nie pogub drogi i do celu prosto niech cię niosą nogi. Słodka pomarańcza, słodki ananas, tych, co w drzwiach stoją, przegoń kijem zaraz.
Zobacz też Fastelavn
Kategoria:Zwyczaje bożonarodzeniowe