w Oddział Archeologiczny (z własną siedzibą w odbudowanym Domu Przyrodników), a w 1962 r. w samodzielne Muzeum Archeologiczne. Placówką tą kierował następnie aż do śmierci.
Stopień magistra uzyskał w 1949 r. na podstawie pracy Cmentarzysko kultury łużyckiej w Czarnkowie z IV–V okresu epoki brązu, ogłoszonej drukiem w „Fontes Praehistorici”, tom I, 1950. W 1959 r. opublikował rozprawę Importy italskie i wschodnio-alpejskie oraz ich naśladownictwa na obszarze kultury „łużyckiej” okresu halsztackiego w Polsce (Slavia Antiqua, tom VI), za którą uzyskał w 1961 r. doktorat. W 1979 r. habilitował się na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na podstawie całości swojego dorobku naukowego. Jego spuścizna naukowa obejmuje ponad 150 pozycji, z których najważniejsze poświęcone są kulturze pomorskiej z wczesnej epoki żelaza, m.in. Uwagi o niektórych kontaktach Pomorza Wschodniego z basenem Morza Śródziemnego we wczesnej epoce żelaza, Archeologia Polski, t. 8, 1963, Kultura wschodniopomorska na Pomorzu Gdańskim, T. I, Ossolineum 1966, Obrządek pogrzebowy u plemion kultury wschodniopomorskiej na Pomorzu Gdańskim, cz. „Pomorania Antiqua” 2, 1968, cz. 2. „Pomorania Antiqua” 3, 1971 oraz odpowiedni rozdział w IV tomie Prahistorii ziem polskich, 1979.