Głosował też przeciwko uchwaleniu ustaw o prawach obywatelskich w 1964 i 1965. Podobnie głosowali inni południowych demokraci, jak John C. Stennis, James Eastland czy Robert Byrd. Fulbright uczestniczył też w próbach zablokowania uchwalenia praw poprzez obstrukcję parlamentarną, czyli wielogodzinne przemawianie (filibustering). Wielu z tego powodu nazywało go Dixiecratą.

Demokraci z południa, przeciwnicy tej ustawy nie uchodzili za przekonanych rasistów, tylko bali się „konsekwencji” zmiany status quo oraz czuli zobligowani wobec wyborców. Do takich zaliczano Stennisa i Fulbrighta, którego z racji inteligencji i otwartości umysłu nie posądzano o fanatyzm. Niemniej jednak jego postawa, faktycznie popierająca utrzymanie dyskryminacji Afroamerykanów, stała się przedmiotem krytyki.

Jednakże z początkiem lat 70. wielu dawnych przeciwników, jak właśnie Fulbright, Byrd czy Stennis, zmieniło stanowisko (Eastland pozostał natomiast przeciwnikiem integracji do samego końca) i zaczęło popierać ustawy o prawach obywatelskich, przez co organizacje mniejszościowe uznały ich za sojuszników w Kongresie. Fulbright przewodził opozycji wobec dwóch (odrzuconych ostatecznie) nominacji prezydenta Richarda Nixona do Sądu Najwyższego: Clementa Haynswortha oraz Harolda Carswella, motywując to m.in.