„Dziennik Poznański” – pismo, a następnie gazeta informacyjno-publicystyczna, wydawane w latach 1859–1939 i 1991–1999.

Historia Założony przez Hipolita Cegielskiego, „Dziennik Poznański” reprezentował początkowo – jako jedyne pismo polskie w zaborze pruskim – tendencje liberalno-ziemiańskie, bliskie białym z Królestwa Polskiego, a od przełomu lat 60. i 70. XIX w. umiarkowanie konserwatywne i ugodowe, szerząc ideę pracy organicznej. Był adresowany do ziemiaństwa i inteligencji. Kierowali nim kolejno: Władysław Bentkowski, Hipolit Cegielski, Józef Jagielski i Franciszek DobrowolskiZygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s. 88.. W latach 1866–1870 redaktorem naczelnym był Teodor Żychliński. Do współpracowników w początkowym okresie należeli Leon Wojciech Chrzanowski, Leon Kapliński, Andrzej Edward Koźmian, Henryk Nakwaski i Henryk Schmitt. Według relacji Władysława Bentkowskiego już w styczniu 1859 pod wpływem Macieja Mielżyńskiego i ks. Brzezińskiego Cegielski próbował odejść od uzgodnionej wcześniej postępowej linii pisma, po czym odstąpił od redagowania artykułów i zajął się stroną administracyjną i finansową. Bentkowski kierował redakcją do czasu włączenia się w powstanie styczniowe w lutym 1863, a redaktorem odpowiedzialnym był od początku Ludwik Jagielski.