Bój pod Pęcicami – bitwa stoczona 2 sierpnia 1944 przez jednostki wojskowe Armii Krajowej należące do IV Obwodu „Ochota” i VI Rejonu „Helenów” Obwód VII „Obroża” z wojskiem niemieckim w trakcie powstania warszawskiego.
Historia W nocy z 1 na 2 sierpnia większość oddziałów wojskowych Obwodu Ochota pod dowództwem ppłk. Mieczysława Sokołowskiego ps. „Grzymała” rozpoczęło wycofywanie się z Ochoty w kierunku Lasów Sękocińskich i Lasów Chojnowskich. Wykorzystując skład Elektrycznych Kolei Dojazdowych powstańcy przedostali się do podwarszawskiej wsi Reguły, skąd o godzinie 5.00 zgrupowanie, liczące około 700 osób, skierowało się przez Pęcice w kierunku lasów. W budynku dworu w Pęcicach stacjonowały oddziały niemieckie 19. Dolnosaksońskiej Dywizji Pancernej. Odległość z Reguł do Pęcic wynosiła ok. 2 km. Należało pokonać polną drogę wiodącą stokiem ku Pęcicom, a następnie kolejny odcinek prowadzący przez groblę wzdłuż szerokiej, podmokłej łąki. W chwili, gdy oddziały powstańcze znajdowały się na grobli, od strony Pęcic pojawiły się samochody z wojskiem niemieckim. Wywiązała się potyczka, której wynik był korzystny dla powstańców. Odgłosy walki zaalarmowały oddziały niemieckie stacjonujące w pęcickim dworze. Do walki włączyły się również posiłki SS z Pruszkowa, dwa czołgi oraz samolot rozpoznawczy Fieseler Fi 156 Storch.