Na terenach miejskich Europy wieże mieszkalne budowano w XII-XIV w. jako miejsca schronienia bogatych rodzin mieszczańskich w sytuacji zagrożenia ze strony konfliktów lokalnych. Z tego względu budowle te zamieszkiwane były początkowo jedynie okresowo. Dopiero w późniejszych wiekach te z nich, które się zachowały, zostały przystosowane do innych funkcji, w tym do stałego zamieszkania. Najbardziej znanymi i najlepiej zachowanymi zespołami takich wież dysponują włoskie miasta Bolonia (20 wież z ok. 80-180 pierwotnie istniejących) i San Gimignano (14 wież z 72 niegdyś istniejących). Ślady takich budowli znane są również z miast niemieckich, np. z Norymbergi.
Poza zamkami i miastami wieże mieszkalne wznoszono zwykle w miejscach już z natury obronnych (osamotnione wzgórza, wyspy na jeziorach, a nawet sztucznie usypane kopce) jako siedziby średniozamożnego rycerstwa. Występowały na terenie prawie całej Europy. Tego typu wieże rycerskie zastąpione zostały z czasem przez różne formy dworów obronnych.
Kategoria:Architektura średniowiecza