Elżbieta Jackiewiczowa (ur. 22 lutego 1902 w Nowinkach k. Nieświeża, zm. 31 grudnia 1976 w Podkowie Leśnej k. Warszawy) – polska powieściopisarka, publicystka, pedagog.
Kariera nauczycielska W 1920 podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku przeniosła się na uniwersytet w Wilnie na filologię słowiańską. Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka języka polskiego.
Podczas okupacji brała udział w tajnym nauczaniu. Po wojnie pełniła kolejno funkcję dyrektora szkoły, wizytatora, a następnie naczelnika wydziału Kuratorium Łódzkiego. W latach pięćdziesiątych wykładała w Studium Nauczycielskim w Warszawie. W tym czasie publikowała w „Głosie Nauczycielskim” liczne artykuły o tematyce oświatowej, m.in. pod pseudonimami Andrzej Drzazga i Witold Gałacki.
Kariera pisarska Debiutowała w 1955 roku powieścią Wczorajsza młodość, następnie m.in. Dwie miłości, Nocny koncert. Są to utwory przeznaczone głównie dla dziewcząt. Jackiewiczowa koncentruje w nich swoją uwagę na życiu szkolnym, na problemach przyjaźni i dojrzewania, przeżywanych konfliktach światopoglądowych.