Nieustannie przedostawał się do niej hałas i pył, co też nie sprzyjało odświętnej atmosferze, a także obawiano się, że na powrót będzie ona pełnić swoją pierwotną funkcję.
W listopadzie 1855 roku Hubert von Tiele-Winckler przekazał pod budowę kościoła i szkoły parcelę. Wybrano plac położony kilkaset metrów od późniejszego Rynku, przy drodze do Mysłowic (późniejsza ulica Warszawska). Kamień węgielny pod budowę położono 17 lipca 1856 roku w fundamenty ołtarza. Umieszczono także kapsułę czasu, w której oprócz aktu erekcyjnego znajdował się dokument opisujący historię Katowic autorstwa Richarda Holtzego. Uroczystość ta odbyła się z udziałem licznie zgromadzonych gości, a przemówienia wygłoszono zarówno w języku niemieckim, jak i po polsku.
Budową świątyni kierował mistrz murarski Julius Haase, którego bezpośrednim zwierzchnikiem był Heinrich Moritz August Nottebohm. Celem przyspieszenia prac przewieziono piaskowiec pochodzący z kamieniołomów Tiele-Winklerów w Orzeszu i zgromadzony w Miechowicach, gdzie w od 1852 roku z inicjatywy wdowy po Franzu von Wincklerze, Marii, budowano kościół rzymskokatolicki pw. Świętego Krzyża. Budowę wizytował także król Prus Fryderyk Wilhelm IV.