W 1945 firma zaprzestała działalności, a jej dyrektor Anton Dütz osiadł najpierw w Zgorzelcu, a w styczniu 1950 objął kierownictwo handlowe wytwórni fortepianów Schimmel w Brunszwiku.
Po II wojnie światowej Wraz z zakończeniem drugiej wojny światowej wytwórnia straciła urządzenia produkcyjne oraz siedzibę w Legnicy. W 1945 zabezpieczono modele z płyt żeliwnych oraz rysunki konstrukcyjne i rozpoczęto produkcję najpierw w Danii, a od roku 1961 we frankońskim Kitzingen, produkcję pianin według legnickiego modelu.
W 1947 roku na dawnych terenach fabryki Seilera ponownie uruchomiono produkcje, zatrudniono w niej dawnych fachowców z seilerowskiej fabryki jak również absolwentów Technikum Budowy Fortepianów w Kaliszu. Fabryka znajdowała się przy ul. Rewolucji Październikowej 19/17 (po zmianie nazw ulic w 1991 – Senatorskiej 19/17), W 1992 odkupiła znak firmowy T. Betting od Janusza Bettinga, spadkobiercy Theodora Bettinga. W 1990 dawny jej właściciel chciał częściowo wykupić budynki i maszyny należące do legnickiej wytwórni. Pragnął, by znów produkowano tam pianina i fortepiany z logiem Ed. Seiler. Nie udało mu się to i wytwórnia upadła pod koniec 1998 r.