Mechanizm ten został dość szybko rozpoznany przez polskie władze państwowe, łemkowską część hierarchii greckokatolickiej i Stolicę Apostolską. Po konsultacjach warszawskiej nuncjatury z rusofilskimi kręgami działaczy łemkowskich w 1934 z ukraińskiej Cerkwi greckokatolickiej wydzielono jednostkę jurysdykcyjną przeznaczoną wyłącznie dla Łemków – Administrację Apostolską Łemkowszczyzny, podporządkowaną bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Duchownych tej jednostki prowadzących ukraińską działalność narodową przeniesiono, zastępując ich duchownymi o orientacji rusińskiej bądź moskalofilskiej. Te posunięcia spowodowały ustanie presji ukrainizacyjnej, a w konsekwencji – koniec fali konwersji.

Schizmę tylawską lat 1926–1934 poprzedzały podobne wydarzenia lat 1911–1915. Wtedy również doszło wśród łemkowskich grekokatolików do masowych konwersji na prawosławie, acz na mniejszą skalę. Jak się wydaje, do tej samej kategorii należy zaliczyć konwersję na prawosławie wielu parafii rusińskiej cerkwi greckokatolickiej w USA, do której doszło na przełomie XIX i XX wieku.