Badami – zabytkowe miasto w południowych Indiach (Karnataka), na wyżynie Dekan. Położone w okręgu Bagalkot, 500 km na północny zachód od Bangaluru. Zbudowane nad jeziorem u stóp klifów z czerwonego piaskowca. Było ono stolicą królów we wczesnym okresie panowania dynastii Ćalukjów rządzących Dekanem w VI–VII wieku. Słynie z wykutych w skałach i wolno stojących świątyń, z których najbardziej znana jest poświęcona Śiwie (grota nr 1), Wisznu (groty nr 2 i 3) i dżinijskim świętym (grota nr 4). Liczba mieszkańców w 2003 roku wynosiła ok. 27 tys. Język kannada.
Historia Pulakeśin I (pan. 543–566) przeniósł do Badami stolicę swego królestwa. Stąd Pulakesśin II (pan. 610–642) ruszył na północ na wojnę z Harszą z Kanaudźu i na południe walczyć z Pallawami z Kanćipuram. Zainicjowane w 612 najazdy Ćalukjów na Kanźćipuram, spowodowały zajęcie miasta przez Pallawów (w 654 r). Pulakeśin zginął, dopiero jego następca Wikramaditja I (pan. 696–733) zwyciężył Pallawów. Miasto zawdzięcza mu długotrwały pokój. Niestety za panowania Wikramaditji II (733–744) znów dochodzi do wojen z Pallawami. Jego syn zaś przegrywa z Rasztrakutami.
Opis zabytków Wykute w kamieniu groty świątynne Grota nr 1