Rok 1944 był jeszcze bardziej owocny dla Hartmanna. Jego niesamowite osiągnięcia zaczęły budzić zdziwienie nawet w Najwyższym Dowództwie Luftwaffe. Jego zgłoszenia sprawdzano nawet dwu- albo trzykrotnie. Do formacji, w której latał, przydzielano mu także człowieka, którego zadaniem było tylko obserwowanie wyczynów Hartmanna. W marcu miał już 202 strącenia. W tym czasie radzieccy piloci zaznajomili się już z jego sygnałem radiowym – Karaja Jeden, a sowieckie dowództwo wyznaczyło za jego głowę nagrodę. Hartmann dodał wówczas na swój myśliwiec znak rozpoznawczy, którym był Czarny Tulipan. Od tego momentu jego przeciwnicy, którzy spostrzegli ten kwiat, zniechęcali się i często oddalali bez podejmowania walki. Dlatego też samolot z tym znakiem był przydzielany nowicjuszom, którzy latali dzięki temu we względnym bezpieczeństwie.
Trzechsetną maszynę Hartmann zestrzelił 24 sierpnia 1944 (w tym samym dniu strącił razem 11 samolotów wroga). Po 300 zwycięstwach został „uziemiony” przez dowódcę Luftwaffe Hermanna Göringa, który obawiał się negatywnego wpływu na morale Niemców w razie ewentualnego zestrzelenia ich czołowego asa. Jednak Hartmannowi udało się uzyskać zezwolenie na powrót do jednostki bojowej.