Londonderry był wspaniałym kompanem, popularnym we wszystkich klasach społecznych. Zawsze w dobrym humorze, pełen był pomysłów na różne chłopięce żarty. Był członkiem towarzystwa literackiego lady Blessington. Na jednym ze spotkań towarzystwa w Seamore Palace w Londynie poznał Benjamina Disraelego (późniejszego premiera), z którym się zaprzyjaźnił. Był także zapalonym wędkarzem.
W czerwcu 1838 r. został postrzelony w przegub przez Gerarda de Melcy, męża słynnej śpiewaczki operowej Giulii Grisi, której Frederick wyznał kiedyś miłość. Cztery lata później ponownie ledwo uniknął śmierci, kiedy to podczas żeglugi po Nilu, jego statek wywrócił się. Frederick nie utonął tylko dzięki pomocy swojego przyjaciela, doktora Tardrewa, który rzucił mu linę i wyciągnął go z kabiny, zanim ta została zalana.
2 maja 1846 r. w brytyjskiej ambasadzie w Paryżu, poślubił lady Elisabeth Frances Charlotte Jocelyn, córkę Roberta Jocelyna, 3. hrabiego Roden i Marii Stapleton, córki 16. barona Le Despencer, wdowę po wicehrabim Powerscourt. Małżonkowie nie doczekali się razem potomstwa. W 1855 r., lady Londonderry, pod wpływem Johna Newmana oraz kardynałów Wisemana i Manninga, przeszła na katolicyzm.