Henryk IX (ur. przed lub w 1369, zm. między 9 stycznia 1419 a 5 kwietnia 1420) – książę lubiński, chojnowski i oławski z dynastii Piastów.
Syn księcia brzeskiego Henryka VII z Blizną i jego pierwszej żony Heleny, córki hrabiego Orlamünde (w Turyngii) Ottona VIII. Mąż Anny, córki księcia cieszyńskiego Przemysława I Noszaka. Ojciec Ruperta II, Wacława i Ludwika III.
Dzieciństwo i młodość Henryk był jedynym dzieckiem Henryka VII z Blizną i Heleny. Jego matka zmarła przedwcześnie w 1369, wkrótce po jego narodzinach, być może nawet w trakcie porodu. Dorastał na tętniącym intelektualnym i artystycznym życiem dworze swojego dziada, Ludwika I brzeskiego. Odbywały się na nim liczne naukowe dysputy, wystawne uczty i bale, przedstawienia trup teatralnych, a także turnieje rycerskie. Zbiory biblioteki książęcej były jednymi z największych w Europie. Ludwik I, będący mecenasem kultury i sztuki, zatroszczył się o właściwe wykształcenie swojego przyszłego spadkobiercy.
W 1379 ojciec Henryka ożenił się powtórnie. Jego małżonką została wdowa po księciu słupskim Kazimierzu IV, Małgorzata, córka księcia mazowieckiego Siemowita III. Wkrótce na świat przyszło przyrodnie rodzeństwo Henryka: brat Ludwik i siostra Małgorzata. Mimo znacznej różnicy wieku stosunki między braćmi przez długie lata aż do czasu wojny na początku XV w.