Jerzy Gutt (ur. 1769, zm. 20 października 1836), farmaceuta i aptekarz wileński.
Pochodził z kalwńskiej rodziny, osiadłej w Brodnicy, później w Wilnie. Pracował jako urzędnik farmacji w zarządzie gubernialnym, następnie prowadził własną aptekę przy ulicy Wielkiej, gdzie posiadał także dużą kamienicę (zwaną domem Gutta). W 1805 był w gronie członków-założycieli Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego, w latach 1806-1817 pełnił funkcję skarbnika towarzystwa. Redagował pierwsze polskie pismo specjalistyczne "Pamiętnik Farmaceutyczny Wileński", wydawane przez Wydział Farmaceutyczny Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego. Na łamach tego periodyku ogłosił m.in. Postrzeżenia względem olejku lotnego z gałek muszkatołowych (1820), O sposobie robienia czarnego siarczyku żywego srebra (aethiopsmin) (1820), Wiadomość o fałszowaniu kubeby (1822) oraz przekład pracy J. A. Buchnera Rzecz o ważności farmacji we względzie naukowo-politycznym z dołączeniem myśli w jej podniesieniu (1822).