System FNI został wprowadzony w 1950 roku. W latach 1950–1992 wydawane były tablice bez eurobandu, z białymi literami i cyframi na czarnym tle. Od 1 stycznia 1993 roku zmieniono kolorystykę tablic, zachowując jednak system numeracji. Czarne litery i cyfry zaczęto umieszczać na tablicach w kolorze białym (na przód pojazdu) oraz żółtym (na jego tył). Na obydwu tablicach umieszczany jest euroband. Dodatkowo, pojazdy napędzane gazem LPG powinny posiadać zielony pas po prawej stronie tablic rejestracyjnych, jednak przepis ten nie był stosowany w praktyce.
Numer rejestracyjny w systemie FNI składa się z trzech części, zawierających w sumie do ośmiu znaków alfanumerycznych: od jednej do czterech cyfr, dwie lub trzy litery, dwie cyfry (bądź też cyfrę i literę).
Numery były przydzielane na poziomie departamentu. Pierwsza i druga część numeru rejestracyjnego jest numerem porządkowym, przydzielonym w następujący sposób: Numeracja zaczyna się od 11 A. W miarę zgłoszeń pojazdów do nadania numeru, zwiększane są najpierw cyfry a później litery w numerze. Po wyczerpaniu całego zakresu dodawana jest kolejna litera lub cyfra (przykład: 99 AC → 100 AC, 150 ZZ → 150 AAA). Niektóre litery lub kombinacje liter nie są używane, najczęściej z powodu możliwości pomyłki (np.