Leiden/New York: Brill, 1994). Z tego powodu ustalenie hipotetycznego tekstu choćby jednego wersetu wymaga ogromnej pracy. Zachowały się późne przekłady w językach: arabskim (2 prawdopodobnie niezależne wersje w późnych rękopisach), łacińskim (połowa VI w.), perskim i ormiańskim.
Historia powstania Stworzył go Tacjan Syryjczyk około roku 170 n.e. w Rzymie, nie ma pewności czy w języku greckim czy w swym ojczystym syryjskim (albo czy też ewentualnie sam przełożył go na język syryjski)P.D. Wenger, A Student’s Guide to Textual Criticism of the Bible. Its History, Methods & Results, Downers Grove (IL) 2006, s. 272..
Dostępne rękopisy Teodoret z Cyru po objęciu urzędu biskupa znalazł w swojej diecezji wiele rozpowszechnionych kopii Diatessaronu (ok. 200), które kazał zniszczyć, bojąc się, że dzieło Tacjana, uznanego za heretyka, może zagrozić ortodoksyjnej wierzeB.M. Metzger, B.D. Ehrman, The text of the New Testament: its transmission, corruption, and restoration, New York – Oxford 2005, s. 132.. Między innymi z tego powodu żadna kompletna kopia tego dzieła nie przetrwała do dzisiaj. Pomimo tego jego oddziaływanie pozostawało istotne przez długie stulecia.