Użycie słoni jako narzędzi władzy państwowej wskazywało, iż władca mógł przewodzić bardzo potężnym stworzeniom, znajdującym się całkowicie pod jego kontrolą. Tym samym był postrzegany jako utrzymujący moralną i duchową dominację nad dzikimi zwierzętami, zwiększając ich autorytet i mistykę wśród poddanych.

Zwierzęta czasami też wykorzystywano w ordaliach, gdy skazanego więźnia uwalniano, jeżeli udało mu się odeprzeć atak słonia (co przekraczało zwykłe uprawnienia władcy).

Zasięg geograficzny Podobną karę wykonywano również w części świata zachodniego, gdzie najwcześniejsze zapisy takich egzekucji w starożytności pochodzą z okresu klasycznego. Starożytni Rzymianie, Kartagińczycy i Macedończycy niekiedy wykorzystywali słonie do egzekucji: antyczni kronikarze odnotowywali zbuntowanych żołnierzy, dezerterów, jeńców oraz zbrodniarzy wojennych skazywanych na śmierć pod stopami słonia.

W czasach nowożytnych widok słoni zabijających skazańców zarówno przeraził, jak i wzbudził zainteresowanie europejskich podróżników, odnotowany w wielu współczesnych czasopismach i relacjach z życia w Azji. Praktyka ta została ostatecznie zlikwidowana przez państwa europejskie, które podporządkowały sobie i skolonizowały regiony Azji w XVIII i XIX wieku.