Carl Gustaf Rehnskiöld (ur. 6 sierpnia 1651 w Stralsundzie, zm. 29 stycznia 1722 w Läggesta) – szwedzki feldmarszałek walczący w wielkiej wojnie północnej pod Karolem XII. Twórca serii wielkich zwycięstw (m.in. bitwa pod Narwą 1700, bitwa pod Kliszowem 1702, bitwa pod Wschową 1706). Po klęsce pod Połtawą w 1709 dostał się do rosyjskiej niewoli. Uwolniony w 1718 roku, wycofał się z życia publicznego.

Życiorys Dorastał na Pomorzu Szwedzkim i studiował na Uniwersytecie w Lund pod kierunkiem filozofa Samuela von Pufendorfa. W 1673 roku wstąpił do armii szwedzkiej i z wyróżnieniem brał udział w bitwach pod Halmstad, Lund oraz Landskroną podczas wojny skańskiej; w tym okresie awansował na stopień podpułkownika i objął funkcję adiutanta generalnego. Po zakończeniu działań wojennych dowodził kilkoma pułkami, pełnił funkcję obserwatora i nauczyciela księcia Fryderyka IV podczas wojny dziewięcioletniej, a także sprawował urząd gubernatora generalnego Skanii.

W czasie wielkiej wojny północnej był prawą ręką Karola XII w zakresie organizacji operacyjnej armii szwedzkiej;