Wielu imigrantów przybywa z innych części wyspy, wprowadzając ze sobą wpływy językowe o podłożu jawajskim i sundajskim, a także tradycyjne jedzenie i zwyczaje.
Potoczna nazwa miasta to „Duży Durian”.
Mianem Betawi (orang Betawi) określa się potomków ludności żyjącej wokół Batawii (nazwa Dżakarty podczas ery holenderskiego kolonializmu). Betawi kształtowali się jako grupa etniczna w okresie od XVII do XIX wieku; są potomkami różnych indonezyjskich grup etnicznych oraz ludności spoza Azji Południowo-Wschodniej. Betawi uchodzą za rodzimych mieszkańców Dżakarty (orang Jakarta asli). Język i kultura Betawi odróżnia ich od imigrantów sundajskich oraz jawajskich. Ich język stanowi formę malajskiego z wpływami jawajskimi, chińskimi, arabskimi i innymi. Dżakarcki dialekt języka indonezyjskiego jest luźno oparty na języku betawi.
Od wielu wieków w Dżakarcie mieszka również znaczna społeczność chińska. Oficjalnie stanowią oni 6% populacji Dżakarty, choć liczba ta może być niedoszacowana.
W Dżakarcie znajduje się kilka centrów kulturalnych, takich jak Plaza Senayan. Muzykę tradycyjną, także przedstawienia wayang (teatr) oraz z użyciem gamelan, można często znaleźć w ekskluzywnych hotelach.