Zmianę kulturową widział jako zapoczątkowaną przez czynniki zewnętrzne, pozakulturowe, przede wszystkim o charakterze ekologicznym.
W Anglii twórcą podobnego nurtu teoretycznego był David Clarke, autor słynnej książki Analytical archaeology (1968).
Najważniejsze cechy „nowej archeologii”: optymizm poznawczy (tzw. przesłanka pompejańska – każde stanowisko archeologiczne, tak jak Pompeje – jest zatrzymanym w ruchu, skamieniałym systemem społeczno-kulturowym), poznanie przeszłości jest w związku z tym kwestią zastosowania odpowiednich metod badawczych; nacisk na wyjaśnianie procesów i zjawisk (dedukcja logiczna, wyjaśnianie przez odwołanie się do praw ogólnych, argumentacja logiczna, tworzenie hipotez badawczych, zastosowanie statystyki matematycznej, metod komputerowych), a nie tylko na ich opis, podejście systemowe, analiza procesów zmian, powodowanych przez czynniki ekologiczne, demograficzne i ekonomiczne, próba znalezienia uniwersalnych praw rządzących ludzkim zachowaniem, budowa modeli prowadzenie badań zorientowanych na rozwiązanie jakiegoś problemu
W połowie lat 80. wskutek krytyki wychodzącej z różnych założeń, pojawiła się nowa orientacja badawcza w archeologii, zwana "archeologią postprocesualną"
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii