Od 1947 w UHWR i OUN na emigracji zaczął zarysowywać się podział, głównie ideologiczny, na przybyłych po 1945 z Ukrainy (tutaj skupiali się działacze UHWR), oraz na tych, którzy spędzili wojnę w Niemczech (tu skupiali się działacze OUN). Zwolennicy UHWR (Jurij Łopatynski, Jewhen Wreciona, Iwan Butkowski) popierali postępującą od 1943 w OUN demokratyzacjęG. Motyka, R. Wnuk – „Pany i rezuny...”, s. 189., natomiast zwolennicy OUN-B (Stepan Bandera) byli jej przeciwni. Nakładał się na to również podział regionalny, przebijający się na Zachód partyzanci UPA pochodzący z Galicji przyłączali się do OUN, natomiast pochodzący z Lubelszczyzny – do UHWR.

W 1951 UHWR otrzymała pomoc od rządu USA, co pozwoliło na wydawanie czasopism „Suczasna Ukrajina” (redaktorem naczelnym został Wołodymyr Stachiw) oraz „Wistnyk UHWR”. W 1954 od OUN odłączyli się ostatecznie zwolennicy demokratycznych przemian, tworząc OUN za Granicą.

W 1961 działacze UHWR Wołodymyr Stachiw i Daria Rebet rozpoczęli wydawanie kulturalnego pisma Suczasnist´.

Literatura Grzegorz Motyka, Rafał Wnuk, Pany i rezuny. Współpraca AK-WiN i UPA 1945-1947, Warszawa 1997, .

Przypisy

Linki zewnętrzne Encyclopedia of Ukraine

Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu w ZSRR Kategoria:OUN-B Kategoria:Ukraińskie partie i ugrupowania polityczne na emigracji