Jeśli jednak zostanie poznana lekowrażliwość danego patogenu, konieczne jest zastąpienie dotychczasowego leku, antybiotykiem aktywnym wobec patogenu o możliwie najwęższym spektrum bakteriobójczym, czyli wdrożenie leczenia celowanego. leczenie sekwencyjne - jeśli w początkowym okresie procesu leczniczego zastosowano antybiotyk w postaci pozajelitowej, po uzyskaniu poprawy stanu chorego, wdraża się leczenie drogą doustną. Zasada ta nie obowiązuje w przypadkach leczenia: zapalenia wsierdzia zakażeń nerwowego ropień mózgu zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zakażeń w obrębie gałki ocznej leczenie skojarzone - w zdecydowanej większości zakażeń wystarczające i zalecane jest leczenie pojedynczym lekiem czyli tak zwana monoterapia. W niektórych jednak przypadkach zakażeń, skojarzenie dwóch lub większej ilości antybiotyków, ma na celu zwiększenie szans na wyleczenia oraz zmniejszenia ryzyka powstania szczepów lekoopornych tak zwana terapia potrójna w eradykacji Helicobacter pylori leczenie gruźlicy trzema lekami poszerzenie spektrum bakteriobójczego w przypadkach terapii empirycznej mieszane zakażenia bakteriami tlenowymi i beztlenowymi wykorzystanie synergizmu działania leków zmniejszenie ryzyka toksyczności leków, dzięki możliwości zastosowania mniejszych dawek w skojarzeniu, niż w przypadku zastosowania pojedynczego leku (monoterapii).
Bibliografia
Kategoria:Terapie