W 1961 r. wraz z Larsenem wygrał turniej Hoogovens w Holandii, wyprzedzając Wolfganga Uhlmanna i Fridrika Olafssona. Największym jego sukcesem turniejowym było dzielone z Uhlmannem I miejsce w Zagrzebiu w 1965 r., przed Tigranem Petrosjanem, Lajosem Portischem, Brunonem Parmą i Dawidem Bronsteinem. Dwukrotnie (1958, wraz z Petarem Trifunoviciem i 1967, wraz z Leonidem Steinem) podzielił I miejsca w turniejach Bosna w Sarajewie34. Bosna Sarajevo - Alle bisherigen Gewinner, natomiast w 1974 zwyciężył (wraz z Władimirem Tukmakowem i Vlastimilem Jansą) w turnieju IBM w Amsterdamie. W 1970 r. wystąpił w reprezentacji reszty świata w meczu z drużyną ZSRR, ulegając 1–3 Paulowi Keresowi.
W czasie swojej kariery czterokrotnie zdobył tytuł mistrza JugosławiiCampionati nazionali della Yugoslavia.
Sukcesy międzynarodowe odnosił również w kategorii "weteranów" (zawodników powyżej 60. roku życia): w 1998 r. zdobył w Grieskirchen brązowy medal mistrzostw świata, natomiast w 2006 r. w Davos – tytuł mistrza Europy. Według stanu na 1 stycznia 2020, był jednym z ostatnich żyjących szachistów o liczbie Morphy’ego równej 3.
Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking w karierze osiągnął w październiku 1956 r., z wynikiem 2715 zajmował wówczas 9. miejsce na świecie.
Przypisy