Goga popadł w konflikt z Averescu, którego przedmiotem stał się stosunek do króla Karola II. Goga doprowadził do rozłamu w partii, tworząc Narodową Partię Agrarną, która nawiązała sojusz z Narodowo-Chrześcijańską Ligą Obrony A.C. Cuzy, przekształcając ją w Narodową Partię Chrześcijańską.
W roku 1919 Octavian Goga został mianowany ministrem oświaty, w roku 1926 został ministrem spraw wewnętrznych. W roku 1924 otrzymał nagrodę państwową z dziedziny poezji. W roku 1931 został uhonorowany przez uniwersytet w Cluj tytułem doctor honoris causa.
Premierem Rumunii Goga został 28 grudnia 1937 roku i sprawował tę funkcję do 10 lutego 1938. Został powołany na to stanowisko przez króla Karola II, który chciał umocnienia swojej pozycji i wprowadzenia dyktatury.
W czasie krótkiego pozostawania u steru rządów, znany przede wszystkim z powodu przyjęcia pierwszych antysemickich ustaw. 12 stycznia 1938 roku rząd Gogu pozbawił rumuńskich Żydów obywatelstwa. Goga sam miał poglądy antysemickie, co przygotowało podatny grunt na późniejszą działalność Żelaznej Gwardii. Bojówki reżimu Gogi i Cuzy, o charakterze faszystowskim Lăncieri odpowiedzialne były za nasilenie przemocy względem Żydów.