Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, gdzie Francuzi w składzie: Cannard, Defrasne, Robert i Poirée ponownie zajęli trzecie miejsce w sztafecie. W startach indywidualnych tylko raz znalazł się w pierwszej dziesiątce – sprint ukończył na ósmej pozycji. Ponadto zajął 12. miejsce w biegu masowym, 20. w indywidualnym, a biegu pościgowego nie ukończył.
Przez długi czas był zawodowym żołnierzem. Na wojskowych narciarskich mistrzostwach świata zdobył dziewięć medali: złoty w patrolu drużynowym (Rovaniemi 2003), złote w sprincie (Östersund 2004), (Andermatt 2006), (Võru 2007), sprincie drużynowym (Võru 2007) i biegu drużynowym (Hochfilzen 2008) oraz srebrne w sprincie drużynowym (Östersund 2004) i patrolu drużynowym (Östersund 2004) i (Hochfilzen 2008).
W maju 2012 podpisał dwuletni kontrakt, na mocy którego został trenerem męskiej reprezentacji Białorusi w biathlonie (w sezonach 2012/2013 i 2013/2014). W kwietniu 2013 roku po zaledwie roku zrezygnował z funkcji trenera męskiej reprezentacji Białorusi w biathlonie, uznając, że nie ma odpowiednich warunków do rozwijania swoich zawodników. Ośmiokrotny mistrz świata skrytykował brak chęci do zmiany systemu i mentalności w białoruskiej federacji, wskazując również na niedobór młodych talentów.