Przed fabrykami sprzedawano ciasta, rozwijała się masowa produkcja żywności, gdyż większość klasy robotniczej nie miała możliwości wyprodukowania własnego jedzenia, wielu nie miało nawet kuchni. Pod koniec XIX w. powstały masowe jadłodajnie, a przerwa na lunch wydłużyła się do godziny. W roku 1900 robotnicy jedli lunch w stołówkach, podczas gdy klasa średnia wolała spożywać lunch w tanich restauracjach. Ograniczenia przyszły wraz z racjonowaniem żywności podczas II wojny światowej. W latach 50. XX w. opracowano nową tanią technologię masowego wypieku chleba, chorleywood process, co jeszcze bardziej przyczyniło się do popularności kanapek na lunch.
Około roku 1850 w Ameryce lunch stał się regularnym posiłkiem między śniadaniem a obiadem, zaś pod koniec XIX wieku ukształtowały się godziny spożywania lunchu między 12 a drugą po południu. Lunch był od początku posiłkiem typowo miejskim i efektem rewolucji przemysłowej;