Na początku XX wieku uruchomiono pierwszą dużą fabrykę wyrobów tekstylnych. Właścicielami byli bracia Czeczowiczka, czescy Żydzi. Zrewolucjonizowało to lokalny rynek pracy. Początkowo fabryka zatrudniała ok. 500 pracowników, a przed II wojną światową około 4 000.
I wojna światowa spowodowała znaczne zmniejszenie liczby mieszkańców miasta.
5 listopada 1918 doszło do antyżydowskich rozruchów.
Andrychów w międzywojennej Polsce mały|Panorama Andrychowa około 1934 W 1926 nastąpiła elektryfikacja miasta, a w latach 1934–1939 rozszerzono sieć kanałów, poprawiono miejskie drogi i chodniki. Głównymi inwestycjami tego okresu były basen pływacki i stadion sportowy. W mieście działały kluby sportowe: „K.S. Beskid”, „Andrychovia”, „Orzeł” i „Makkabi”. Uruchomiono drugie kino (pierwsze istniało przy zakładach Czeczowiczków). Od 1926 r. kursowały autobusy na trasach do Krakowa i Białej, a od 1929 r. istniała stacja benzynowa. W roku 1936 zmotoryzowano Straż Pożarną.
Okupacja 4 września 1939 roku do Andrychowa wkroczyły niemieckie wojska. Andrychów (Andrichau) znalazł się w III Rzeszy. Władze okupacyjne zaczęły niszczyć przejawy kultury polskiej, zamknęły andrychowskie szkoły.
24 listopada 1939 hitlerowcy spalili synagogę żydowskąNowa synagoga w Andrychowie (ul.