Zestawienie końcówek określających rangę syntaksonu z przykładami: podzespół -etosum, np. Galio odorati-Fagetum typicum, Tilio-Carpinetum corydaletosum zespół -etum, np. Scirpetum sylvatici, Festuco-Cynosuretum, Lemno minoris-Salvinietum natantis, podzwiązek -enion, np. Dicrano-Pinenion, Luzulo-Fagenion związek -ion, np. Filipendulion, Berberidion, Dicrano-Pinion, rząd -etalia, np. Sisymbietalia, Vaccinio-Piceetalia podklasa -enea, np. Galio-Urticenea, Artemisienea vulgaris klasa -etea, np. Lemnetea, Ammophiletea, Koelerio glaucae-Corynephoretea canescentis
Pełna nazwa naukowa syntaksonu zawiera na końcu cytat, tj. skrót lub pełne nazwisko autora publikacji, w której po raz pierwszy syntakson został opisany, wraz z rokiem jej opublikowania np. Orchido-Schoenetum nigricantis Oberd. 1957.
W przeciwieństwie do łacińskich nazw naukowych, nie ma reguł nazewnictwa syntaksonów w języku polskim. Stosowane są nazwy zwyczajowe, odnoszące się do określonych zbiorowisk (jeśli istnieją, np. buczyna, szuwar trzcinowy, mszar) oraz nazwy tworzone poprzez dodanie do słowa "zespół" dopełniaczy polskich nazw roślin, użytych w nazwie łacińskiej (np. zespół wilczej jagody - Atropetum belladonnae).
Zobacz też Typologia siedliskowa lasów, klasyfikacja biologiczna
Przypisy
Kategoria:Fitosocjologia Kategoria:Taksonomia